Thursday, September 13, 2007

က်ေနာ္ၾကားဖူးေသာ ဟာသမ်ား (၁)

``ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေန ေသခဲ´´ ဆုိတဲ႔ စကားပုံ႐ွိပါတယ္။ ၿမိဳ႕ကုိမေရာက္ဖူးတဲ႔ေတာသား တစ္ေယာက္က ၿမိဳ႕ကိုေရာက္သြားလုိ႔ ေပ်ာ္တယ္ဆုိၿပီး ကားလမ္းမကုိ ကၿပီးျဖတ္
တာ ကားတုိက္လုိ႔ေသ႐ွာေရာ . . .။ ``တစ္ဆုပ္က်ဲရင္ တစ္လွည္း၀င္´´ဆုိတဲ႕
စကားပုံတစ္ခု႐ွိေသးတယ္။ တစ္ကယ္ပါ က်ေနာ္ ႐ြာမွာေနတုန္းက တစ္ဆုပ္က်ဲရင္ တစ္လွည္း၀င္တယ္ ဆုိၿပီး ဆန္တစ္ဆုပ္ကုိ က်ဲလုိက္တာ တစ္ကယ္ပဲ တစ္လွည္း၀င္
ပါတယ္ က်ေနာ့္တုိ႔ ၿခံကို လွည္း၀င္တုိက္လုိ႔ ၿခံစည္း႐ုိးတစ္ခုလုံး ပ်က္သြားတယ္။

က်ေနာ္ၾကားဖူးတဲ႔ ဟာသေလးတစ္ခုပါ။ အေမရိကန္ႏုိင္ငံမွာ စစ္ေလယဥ္ေမာင္းဖုိ႔
ေလယဥ္မွဴးတစ္ေယာက္လုိတယ္ဆုိၿပီးေလွၽာက္လႊာေ၀ပါတယ္။ သာမန္ေလယဥ္မွဴး အမ်ားစုက ေလွၽက္လႊာတင္ၾကပါတယ္။ ေလွၽက္လႊာတင္တဲ႔လူ အမ်ားႀကီးထဲမွာ ေလွၽက္လႊာျဖည့္တဲ႔ပုံစံကုိၾကည့္ၿပီး သံုးေယာက္ကုိေ႐ြးလုိက္ပါတယ္။သံုးေယာက္ကုိ အင္တာဗ်ဴးေမးၿပီး တစ္ေယာက္ကုိ ေ႐ြးရမွာကုိ။ အဲသံုးေယာက္ကျပည္နယ္ တစ္ခုစီမွ ၀ါ႐ွင္တန္ၿမိဳ႕ကုိ အင္တာဗ်ဴး၀င္ဖုိ႔ လာေရာက္ၾကပါတယ္။

ကဲ အင္တာဗ်ဴး စၿပီးမုိ႔ ျပည္နယ္(၁)မွ လူက အင္တာဗ်ဴးဖုိ႔၀င္သြားပါတယ္။ ေလတပ္က ေလယဥ္မွဴးခ်ဳပ္ကေမးပါတယ္။

ေလယဥ္မွဴးခ်ဳပ္ ။ ။ မင္းေလယဥ္ပ်ံေမာင္းဖူးလား

ျပည္နယ္(၁)မွလူ။ ။ ဟုတ္ကဲ႔ ေမာင္းဖူးပါတယ္


ေလယဥ္မွဴးခ်ဳပ္ ။ ။ ဘယ္လုိ ေလယဥ္မ်ဳိးကုိ ေမာင္းဖူးတာလဲ


ျပည္နယ္(၁)မွလူ။ ။ ေလယဥ္မ်ဳိးစုံကုိ ေမာင္းဖူးပါတယ္
စစ္ေလယဥ္လည္း
ေမာင္းဖူးပါတယ္ တုိက္ပြဲအေတြ႕အႀကံဳလည္း႐ွိပါတယ္

ေလယဥ္မွဴးခ်ဳပ္ ။ ။ ဟုတ္ၿပီး မင္းကုိ အလုပ္ခန္႔မယ္ဆုိရင္ မင္းလစာ ဘယ္ေလာက္ယူမလဲ


ျပည္နယ္(၁)မွလူ။ ။ က်ေနာ္ ေဒၚလာ သံုးေထာင္ေလာက္လုိခ်င္ပါတယ္။


ျပည္နယ္(၂)မွ လူရဲ႕အလွည့္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ျပည္နယ္(၂)မွ လူက အင္တာဗ်ဴး
ခန္းထဲကုိ၀င္သြားပါတယ္။ ေလယဥ္မွဴးခ်ဳပ္က ျပည္နယ္(၁)ကလူကုိ ေမးသလုိပဲ
ထပ္ေမးပါတယ္။

ေလယဥ္မွဴးခ်ဳပ္ ။ ။ မင္းေလယဥ္ပ်ံေမာင္းဖူးလား

ျပည္နယ္(၂)မွလူ။ ။ ဟုတ္ကဲ႔ ေမာင္းဖူးပါတယ္


ေလယဥ္မွဴးခ်ဳပ္ ။ ။ ဘယ္လုိ ေလယဥ္မ်ဳိးကုိ ေမာင္းဖူးတာလဲ


ျပည္နယ္(၂)မွလူ။ ။ ခရီးတင္ေလယဥ္မ်ဳိးကုိေမာင္းဖူးပါတယ္


ေလယဥ္မွဴးခ်ဳပ္ ။ ။ ဟုတ္ၿပီး မင္းကုိ အလုပ္ခန္႔မယ္ဆုိရင္ မင္းလစာ ဘယ္ေလာက္ယူမလဲ


ျပည္နယ္(၂)မွလူ။ ။က်ေနာ္ ေဒၚလာ ေျခာက္ေထာင္ေလာက္လုိခ်င္ပါတယ္


ေလယဥ္မွဴးခ်ဳပ္ ။ ။မင္းဘာျဖစ္လုိ႔ ေဒၚလာေျခာက္ေထာင္လုိခ်င္ရတာလဲ


ျပည္နယ္(၂)မွလူ။ ။ သံုးေထာင္ကုိ က်ေနာ့္မိသားစုကုိ ေထာက္ပံ႔ၿပီးက်န္တာကုိ

က်ေနာ့္ကုိယ္ေရးကုိယ္တာအတြက္သံုးဖုိ႔ပါ။

ျပည္နယ္(၃)ကလူရဲ႕အလွည့္ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႕ကုိလည္းအထက္က ေမးသလုိပဲ ေလယဥ္မွဴးခ်ဴပ္က ေမးပါတယ္။

ေလယဥ္မွဴးခ်ဳပ္ ။ ။ မင္းေလယဥ္ပ်ံေမာင္းဖူးလား

ျပည္နယ္(၃)မွလူ။ ။ ဘာေလယဥ္ပ်ံမွ မေမာင္းဖူးဘူး


ေလယဥ္မွဴးခ်ဳပ္ ။ ။ မင္းမွာ ေလယဥ္ပ်ံပက္သက္ၿပီး ဘာအေတြ႕အႀကံဳ႐ွိလဲ


ျပည္နယ္(၃)မွလူ။ ။ ဘာေတြ႕အႀကံဳမွ မ႐ွိဘူး


ေလယဥ္မွဴးခ်ဳပ္ ။ ။ ဒါနဲ႔ မင္းကုိ အလုပ္ခန္႔မယ္ဆုိရင္ မင္းလစာ ဘယ္ေလာက္ယူမလဲ


ျပည္နယ္(၃)မွလူ။ ။က်ေနာ္ ေဒၚလာကုိးေထာင္ေလာက္လုိခ်င္ပါတယ္

ေလယဥ္မွဴးခ်ဳပ္ ။ ။ ဘာအတြက္ ေဒၚလာကုိးေထာင္လုိခ်င္ရတာလဲ


ျပည္နယ္(၃)မွလူ။ ။ ဟုတ္ကဲ႔ ေဒၚလာသံုးေထာင္ကုိ ျပည္နယ္(၁)ကလူကုိငွားဖုိ႔ ေနာက္ေဒၚလာ သံုးေထာင္ကုိက်ေနာ့္မိသားစုကုိေထာက္ပံ႔မယ္
က်န္တဲ႔သံုးေထာင္ကုိေတာ့
က်ေနာ့္ကုိယ္ေရး ကုိယ္တာအတြက္သံုးဖုိ႔ပါ။

ကဲဘယ္သူ႕ကုိ အလုပ္ခန္႔မယ္ဆုိတာ စဥ္းစားၿပီးေျဖေပးၾကပါဗ်ာ

Tuesday, September 11, 2007

ေနစရာ႐ွားလုိ႔



က်ေနာ္ Internet မွာ ေလၽွာက္ေမႊရင္း နည္းနည္းထူးတာ ေတြ႕လုိ႔တင္လုိက္တာပါ . . .။

Sunday, September 9, 2007

ဖိနပ္

ဖိနပ္ေၾကာင္းမေျပာခင္ က်ေနာ့္ကုိက်ေနာ္ အရင္မိတ္ဆက္ပါရေစ။ အဲဒီတုန္းက
အစိုးရနည္းပညာေကာလိပ္(ေမာ္လၿမိဳင္)လွၽပ္စစ္စြမ္းအင္(EP)မွ ေက်ာင္းသား
တစ္ေယာက္ပါ။ တေန႔ေတာ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ဖိနပ္ဆုိင္မွာဖိနပ္တစ္ရံ
၀ယ္လုိက္တယ္။ ဖိနပ္က ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႔ ေစ်းလည္းသိပ္မေပးရဘူး
ေျခၫႇပ္ဖိနပ္ေလးပါ။ မုိးတြင္းမွာဒီလုိဖိနပ္ေလးပဲေကာင္းပါတယ္ေက်ာင္းေလး
ဘာေလး သြားရေအာင္ဆုိၿပီး အဲစိတ္ကူးနဲ႕ ၀ယ္လုိက္တာပါ။ မနက္ (၇း၁၅)
ေလာက္ ကားဂိတ္ေရာက္သြားတယ္။ ေက်ာင္းကားကုိ မေတြ႕တာနဲ႔သူငယ္ခ်င္း
တစ္ေယာက္ကုိေမးလုိက္တယ္ . . .
``ေက်ာင္းကားမလာေသးဘူးလား´´
သူကအ႐ွည္ႀကီးျပန္ေျဖတယ္
``ဟင့္ဟင္း´´တဲ႔

ေဟာ ဟုိမွာေမတၱာ႐ွင္ဆုိတဲ႔ ေက်ာင္းကားႀကီးလာပါၿပီး။ ေက်ာင္းကားစီးၿပီး ဖိနပ္
အသစ္ေလးနဲ႔ က်ေနာ္ေက်ာင္းကုိသြားပါတယ္။ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ မုိးက႐ြာ
ပါတယ္ ထီးေဆာင္းၿပီး ေက်ာင္း၀င္းထဲကုိ လမ္းေလၽွာက္၀င္သြားပါတယ္
လမ္းတစ္၀က္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ ကဲ ျပႆနာက အဲဒီမွာစတာ . . . . . . .။
က်ေနာ့္ဖိနပ္အသစ္ကေလးျပတ္သြားပါၿပီး။ အဲဒါနဲ႔ (EP) workshop အေဆာင္
နားမွာရပ္ၿပီး မုိးခုိရင္း လူသြားလူလာ႐ွင္းေအာင္ေစာင့္ရတာေပါ့။ ဒါမွျပတ္သြားတဲ႔
ဖိနပ္ကုိ ယာယီျပင္ၿပီး ဖိနပ္အသစ္သြား၀ယ္ရမွာေလ။
က်ေနာ္တုိ႔(EP)မွ သ႐ုပ္ျပဆရာက . . .
``ေဟ႔ေကာင္ မင္းဘာရပ္လုပ္ေနလဲ လာေလ မင္းအတန္းမတက္ဘူးလား´´
``ဟဲဟဲ တက္မယ္ဆရာ က်ေနာ္ ဟုိဟာ . . .´´
``ဒီေကာင္ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ျမန္ျမန္လာ´´

လာျပန္ပါၿပီးေနာက္တစ္ေယာက္ (EP) Btest က အစ္မေတြက . . .
``ဟဲ႔ နင္ဒီမွာဘာလုပ္ေနလဲ အတန္းမတက္ဘူးလား´´
``တက္မယ္´´
``ဘာလဲ ထီးမပါလုိ႔လား လာငါနဲ႔လုိက္ခဲ႔ေလ´´
``ရတယ္အစ္မ က်ေနာ္ ဟုိ ဟုိ ဖိနပ္´´
``ဖိနပ္ဘာျဖစ္လဲ´´
``ေအာ္ ဘာမွမျဖစ္ဘူး က်ေနာ္ ဟုိ . . .´´
``ေအး ဘာမွမျဖစ္လဲ ၿပီးေရာ ငါသြားၿပီး´´

လူသြားလူလာ ႐ွင္းသြားေတာ့ဖိနပ္ကုိယာယီစီးဖုိ႔သံေခ်ာင္းေလးတစ္ေခ်ာင္း႐ွာၿပီး
ျပင္လုိက္ပါတယ္။ ဖိနပ္၀ယ္မယ္ သြားဖုိ႔ တစ္ခုစဥ္းစားမိလုိက္တယ္ အခုလကုန္
ခါနီးရက္ဆုိေတာ့ က်ေနာ္ ဘုိင္ျပတ္ေနတဲ႔ရက္ေတြပဲ အဲဒီေတာ့ သူငယ္ခ်င္း
တစ္ေယာက္ဆီမွာ ပုိက္ဆံခ်ီးဖုိ႔ အတန္းဘက္ကုိ ျပန္သြားပါတယ္။
က်ေနာ္ ပုိက္ဆံခ်ီးေနက် ထမင္းကပ္စားေနက်သူငယ္ခ်င္းတစ္ဆီသြားတယ္။သူ
နဲ႔က်ေနာ္က ေမဂ်ာ ျခင္းမတူဘူး။ အဲဒါနဲ႔ သူအတန္းဘက္ေရာက္ေတာ့ . . .

``ဟဲ့ နင္ဘာလာလုပ္တာလဲ အတန္းမတက္ဘူးလား´´
``နင္ေကာ အတန္းမ႐ွိဘူးလား´´
``ဟင့္ဟင္း ဆရာမ မလာဘူး´´
``နင္ပုိက္ဆံပါတယ္ မဟုတ္လား ငါ့ကုိခ်ီးစမ္းဟာ ငါ့ဖိနပ္ျပတ္သြားလုိ႔
နင္အားတယ္ မဟုတ္လား လာ နင္ပါလုိက္ခဲ႔´´

ဆုိၿပီး သူ႕ကုိပါ က်ေနာ္ ေခ်ာဆြဲလုိက္တာ။ သူက က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ
စိတ္အေကာင္းဆုံးနဲ႔ က်ေနာ္ အခင္ဆုံးသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပါ။ က်ေနာ္တုိ႔
ႏွစ္ေယာက္ ဖိနပ္ဆုိင္ေရာက္ေတာ့ သူ႕ပုိက္ဆံနဲ႔ ဖိနပ္တစ္ရံ၀ယ္လုိက္တယ္။
ျပတ္သြားတဲ႔ ဖိနပ္ကုိေတာ့ အမႈိက္ပုံမွာ ထာ၀ရ အနားယူခုိင္းလုိက္ပါတယ္။
က်ေနာ္ နည္းနည္းထပ္ေျပာခ်င္ပါတယ္ . . .

ဖိနပ္ဆုိတာ က်ေနာ္တုိ႔လူေတြမွာ အနိမ့္ဆုံးေနရာက ႐ုပ္၀ထၳဳတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။
ကဲၾကည့္ ဖိနပ္ျပတ္လုိ႔ က်ေနာ္ ဘယ္ေလာက္အလုပ္႐ႈပ္သြားလဲ။ က်ေနာ္တုိ႔
လူေတြမွာ ေ႐ႊနဲ႔ ျပဳလုပ္ထားတဲ႔ ဆြဲႀကိဳးတုိ႔ လက္စြပ္တုိ႔ မပါပဲသြားလာလုိ႔အဆင္
ေျပႏုိင္ေပမယ္႔ ဖိနပ္မပါပဲ သြားလာလုိ႔ အဆင္မေျပႏုိင္ပါဘူး။ ေ႐ႊႏွင့္ဖိနပ္ကုိယွဥ္
ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ တန္းဖိုးခ်င္း ပမာဏ ကြာျခားလြန္းပါတယ္။ က်ေနာ္ ၾကားဖူးတာ
တစ္ခုက အုန္းပင္တက္တဲ႔ေနရာမွာ တကၠသုိလ္က ပါေမာကၡဟာ ပညာမဲ႔ တဲ႔
အုန္းပင္တက္တဲ႔ေနရာမွာ
အုန္းပင္တက္သမားက ပညာ႐ွိေပါ့။ ဘယ္သူမဆို
ဘယ္အရာ၀ထၳဳမဆုိ သူ႕ေနရာနဲ႔သူ၊ သူ႕ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔သူ၊ သူ႕တန္ဖုိးနဲ႔သူ ႐ွိၾကပါတယ္။
(က်ေနာ့္ရဲ႕အျမင္ကုိ တင္ျပျခင္းပါ ေ၀ဖန္ေပးၾကပါ)

သဘာ၀

စီးက်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကုိ
တားဆီးထားမလား
ဒါမွမဟုတ္
စီးက်ခြင့္ျပဳမလား
သဘာ၀ အတုိင္းပဲေကာင္းပါတယ္
ပြင့္ခ်ိန္တန္ေတာ့ပြင့္ၿပီး
ေႂကြခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း
ေႂကြသြားတာပဲေလ . . . .

Tuesday, September 4, 2007

ျပည္ၿမိဳ႕အမွတ္တရ

က်ေနာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက ခေလးေပါ့ ဟဲ ဟဲ အေပ်ာ္ပါ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တာက
က်ေနာ္တုိ႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ေယာင္ေပစူးေလးေတြနဲ႔ကြယ္ ပုဆုိးကုိ
စလြယ္ကာ႐ြာ၀ုိင္းပတ္လည္ ေရာသီခ်င္းနဲ႔ေရာသြားတယ္ ဒီတခါတစ္ကယ္
ေျပာၿပီး က်ေနာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက မြန္ျပည္နယ္လမုိင္းၿမိဳ႕နယ္က
ေကာ့ဒြတ္႐ြာမွာ ေနတာပါ။ အဲဒီေနာက္ က်ေနာ္ ၃တန္းေရာက္ေတာ့
က်ေနာ့္ ဦး၀ယ္ထားတဲ့ ျပည္ၿမိဳ႕ကအိမ္မွာ သြားေနရတယ္။ က်ေနာ့္
ဦးကေရနံ၀န္ထမ္းတစ္မုိ႔အညာဘက္မွာပဲ အလုပ္လုပ္ရေတာ့
ျပည္ၿမိဳ႕ကအိမ္ကုိ၀ယ္ျဖစ္သြားတာပါ။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ့္ဦး
ႏွင့္အတူ ျပည္မွာသြားေနတာေပါ့။ အဲဒီတုန္းကက်ေနာ္ဗမာစကားကုိေကာ
င္းေကာင္းမတတ္ ေသးဘူး။ ျပည္မွာ အမွတ္(၁)ေက်ာင္းႏွင့္တြဲဖက္
ပန္းပဲတန္းမူလတန္းေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းေနရတယ္။ က်ေနာ္
ေက်ာင္းစတက္တဲ့ေန႔မွာ က်ေနာ္အကုိက ေက်ာင္းကုိလုိက္ပုိ႔ေပးတယ္။
အတန္းထဲေရာက္ေတာ့ အတန္းထဲက ေကာင္ေလး၊ေကာင္မေလးေတြက က်ေနာ္ကုိ
မြန္လူမ်ဳိးဆုိၿပီး ထူးထူးဆန္းဆန္း၀ုိင္းၾကည့္ၾကတာ က်ေနာ္မွာ
ဟဟ ဘာျဖစ္တာလဲ တစ္ခုခုျပန္ေျပာဖုိ႔လည္းဗမာစကားကုိ ေကာင္းေကာင္းမတတ္ေတာ့ အခက္ေတြ႕ေနတာေပါ့။ ခဏေတာ့ ဆရာမက အတန္း၀င္လာမွ သူတုိ႔က ေနရာျပန္ထုိင္ၾကတာ ေက်ာင္းစတက္တဲ့ေန႔က အမွတ္တရေလးပါ။ မုိးတြင္းေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ေနတဲ့
ရပ္ကြက္က ေရျမဳပ္ေတာ့ သြားလာရတာအခက္အခဲ ျဖစ္တာေပါ့။ က်ေနာ့္အမက
ေစ်းတစ္ခါသြားရင္ တစ္ပတ္စာႏွစ္ပတ္စာ ၀ယ္လာေရာအဲဒီမွာပဲ ဆိတ္သားကုိ
ႏွစ္ပတ္ေလာက္ စားလုိက္ရတာ ဒီေန႔အထိ ဆိတ္သားကုိ က်ေနာ္ မုန္းသြားတာ။
ေက်ာင္းက က်ေနာ္တုိ႔အိမ္နဲ႔ နည္းနည္းေလးေ၀းတယ္ စက္ဘီးနဲ႔သြားၾကတာ။
ေနတာၾကာေတာ့လည္း ဗမာစကားကုိ လည္လည္၀ယ္၀ယ္တတ္လာပါတယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း
အမ်ားႀကီးရလာတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက က်ေနာ့္ရဲ႕နာမည္ကုိ မေခၚပဲ မြန္ေလး
မြန္ေလးနဲ႔ ဆရာမေတြကအစေခၚၾကတာ။ ေက်ာင္းထဲမွာ တစ္ဦးတည္းေသာ မြန္ဆုိေတာ့
လူသိမ်ားတာေပါ့။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာက်ေနာ္တုိ႔ ေ႐ႊဆံေတာ္ဘုရားကုိ
သြားဖူးေလ့႐ွိပါတယ္။ ေ႐ႊဆံေတာ္ဘုရားမွာ ထူးျခားခ်က္တစ္ခု
ရွိတယ္။ အဲဒါက ေ႐ႊဆံေတာ္ဘုရားမွာ ထီးေတာ္ႏွစ္ခု ႐ွိတယ္ဆုိတာပါ။
ထီးေတာ္ငယ္ႏွင့္ ထီးေတာ္ႀကီး ဆုိၿပီး ထီးေတာ္ငယ္ကုိမြန္လူမ်ဳိးတုိ႔တင္ထားၿပီး ထီးေတာ္ႀကီးကုိ ဗမာေတြေနာက္ထပ္တင္ထားတာပါ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ က်ေနာ္တုိ႔သံုးေယာက္ပဲ အိမ္မွာေနရတာပါ။ က်ေနာ့္ဦးက သူအလုပ္လုပ္တဲ့ေနရာမွာ အေနမ်ားတယ္။ အေဒၚက
အဖြားကုိျပဳစုဖုိ႔ ႐ြာမွာက်န္ခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္ကုိ ေဆြမ်ဳိးရင္းျခာေတြလုိ ျပဳစုေစာင့္ေ႐ွာက္ခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္အမရဲ႕အတန္းပုိင္ ဆရာမရဲ႕ေက်းဇူးကို ဒီေန႔အထိ ေအာက္ေမ႔ေနလ်က္ပါ။ က်ေနာ္ ျပည္ကုိ စေရာက္တဲ့ႏွစ္မွာ န၀ေဒးတံတား တုိင္ ၄ တုိင္ထူထားၿပီးျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္ ျပည္ၿမိဳ႕ကုိ စြန္႔ခြာခဲ့တဲ့ႏွစ္မွာပဲန၀ေဒးတံတား ဖြင့္ပြဲျပဳလုပ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ ျပည္ၿမိဳ႕ကုိစြန္႔ခြာခဲ့ ၁၅ ႏွစ္ေက်ာ္႐ွိပါၿပီး။ က်ေနာ္ ေလၽွာက္
ခဲ့ဖူးတဲ့ တာေဘာင္႐ုိးမွာ က်ေနာ္ရဲ႕ေျခရာေတြ က်န္ရစ္ေနအုံးမယ္လုိ႔
ယံုၾကည္ေနဆဲပါ။

Sunday, September 2, 2007

မထင္ရဘူးေနာ္




ႀကိဳက္မယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ႀကိဳက္လုိ႔ေတာ့မရဘူး
ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ဆုိေတာ့
သူတုိ႔က မိန္းကေလးစစ္စစ္မဟုတ္ပါ ျဖတ္ေဖာက္ခ်ဳပ္တဲ့ဗ်ာ။
လံုး၀မထင္ရဘူး မသိလုိ႔ႀကိဳက္မိရင္ေတာ့ ဒုကၡ။

လွခ်က္ျပင္းတယ္






ဒါက ဘန္ေကာက္မွာက်င္းပတဲ့ မယ္ၿပိဳင္ပြဲပါ
မယ္ေတာ့မယ္ပဲ ဒါေပမယ့္ အေျခာက္မယ္ျဖစ္ေနတယ္